Blog

Tovenaars

Ooit zag ik dokters als tovenaars. Met enkele goedgekozen vragen en ogen die dwars door je huid keken, detecteerden ze de missing link in je lijf die jou pijn bezorgde of een slap gevoel.
Dokters waren redders, helden die mensen in staat stelden terug op te staan na de val. Ik wilde het ook doen, ik zou geneeskunde gaan studeren en mensen helpen. Ik zou diagnoses stellen en kruiden voorschrijven of pillen die rinkelden als belletjes wanneer je met het potje schudde.
Tot ik besefte dat een dokter ook moet prikken en snijden en buisjes door slok- of andere darmen wringen. Toen gaf ik het idee op. 
We zijn vele missing links en verschillende operaties verder en ik weet het nu wel zeker: dokters zijn geen tovenaars. Het zijn gewoon mensen. Soms verrichten ze prachtwerk; soms vergissen ze zich of weten het niet meer. 
Zo was er de dokter die met een kijkoperatie iets uit mijn lijf zou halen dat er niet hoorde. Tijdens de ingreep verwijderde hij een pak meer dan voorzien en deed dat via een zwaardere operatie. Later bleek zijn ijver onnodig, maar het herstel verliep moeizaam. 
Een andere chirurg zou een vernauwing verhelpen. Hij gebruikte een techniek die nog weinig gebruikt wordt wegens te nadelig en creëerde er een probleem bij. Ik raadpleegde een topdokter, maar die liet in alle hulpeloosheid de armen zakken en zei dat een hersteloperatie te weinig kans bood op succes. 
Begin dit jaar belandde ik opnieuw in de operatiezaal. Alleen de allerbeste artsen konden me nog vertrouwen inboezemen en dus zette een vermaard professor mijn linkerduim vast die, net als mijn rechterduim, tientallen keren per dag ontwricht werd. Zes maand revalideren, zo werd me voorgehouden. Daarna was de andere hand aan de beurt. Maar toen het halve jaar om was, kon ik alleen een gebrek aan kracht rapporteren en veel pijn. 
De professor had geen verklaring. Met een zo gebrekkige linkerduim kon hij de rechterduim niet aanpakken, die nochtans schreeuwde om hulp, en dus moest ik die laatste maar elke dag goed spalken, zodat hij wat op zijn plaats bleef. Case closed. Voor onbepaalde tijd.
Ik ging naar huis en zag de wereld door een waas. Linkerhand pijn, rechterhand pijn, en een Über-tovenaar die het niet meer wist. Het leek irreëel. 
Nee, tovenaars bestaan niet. Die zijn er alleen in sprookjes. In de echte wereld regeren mensen. En blijft de missing link soms gewoon missing.

Nog geen reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.