Blog

Tot in de hemel

‘Wat heb ik toch een hekel aan die hooggevoeligheid van me’, zei ik. 
Het moet dertig jaar geleden zijn. Ik zat tegenover een man die met veel aandacht luisterde en zo nu en dan knikte.
‘Ik had graag kunnen zijn zoals vele anderen die ik ken,’ ging ik verder. ‘Zij hebben al die schommelingen niet. Ze blijven in evenwicht, wat er ook gebeurt. Hun emoties deinen op en neer, maar ze dreigen nooit te ontsporen. En ondertussen geraak ik totaal van slag door de kleinste tegenvaller en maak ik me druk in dingen die het niet waard zijn, blijf ik erover piekeren.’
De man observeerde mijn handen die zich in elkaar wrongen en zweeg. Toen hij wat later adem haalde, voelde ik dat hij iets belangwekkends zou zeggen, en dat deed hij inderdaad.
‘Je focust op de nadelen van je hooggevoeligheid’, zei hij rustig. ‘Hoe diep je wel kunt gaan. Maar je vergeet iets. Want soms ga je ook duizelingwekkend hoog, helemaal tot in de hemel. En daar hoeft niet eens veel voor te gebeuren. De mensen waar je het over hebt, krijgen die hemel nooit te zien. Ze zullen nooit de euforie ervaren die jou doet trillen tot in je tenen.’
Ik was een jaar of achttien, maar ik kan het gesprek zonder enige moeite in mijn geest terug afspelen, net als een film. De rustige stem die me het voordeel van het nadeel liet zien, de waarheid die zich als een goed bewaard geheim voor me openbaarde en die zicht gaf op de zon.
Ik heb al vaak teruggedacht aan de man, aan het gesprek en aan wat toen door me heen ging. Ik ervaar de waarheid van wat hij zei elke dag. Wanneer ik zo opga in de klanken van de muziek dat de euforie zich als een warme golf door mijn lichaam verspreidt of wanneer ik mezelf verlies in de schoonheid van die ene geniaal geschreven zin. Wanneer ik kijk naar de aanrollende golven op het strand of naar de zon die de horizon in vuur en vlam zet. Wanneer ik het gevoel heb de hemel te kunnen aanraken, wanneer ik me ervan moet weerhouden niet als een kind op en neer te gaan springen van puur enthousiasme. En wanneer ik dan het fronsen zie van de mensen rondom me die er niets van snappen, omdat ze altijd stevig met twee voeten op de grond blijven staan, dan weet ik het: Elk nadeel heeft zijn voordeel. Het is alleen zaak dat ook te zien.

Nog geen reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.