Blog

Sterrenstof

Tot mijn 24e was de zondagsmis verplichte kost. Protest haalde niets uit, dus ging ik als student ook pal in de examentijd braaf naar de kerk, nam plaats op een stoel en zei in mijn hoofd de ingestudeerde cursussen op tot de mis voorbij was. Kwestie van mijn tijd niet te verbeuzelen met het gewauwel van de pastoor die zeker voor de elfendertigste keer zou herhalen dat welgeteld één mens ooit teruggekeerd was uit de dood. Jesus Christ himself, hallelujah. Kort na zijn verrijzenis steeg de man zelfs ten hemel. Had ik toch eens in het echt willen zien, dacht ik. En dat de symboliek van religieuze boeken meneer pastoor duidelijk ontglipte.
Toch kon één uitspraak me telkens weer vanuit de algemene taalkunde of de Italiaanse letteren terugbrengen naar het moment. Dat was wanneer de pastoor vertelde dat we allen uit stof geboren zijn en tot stof zullen terugkeren. Want dat was geen symboliek. Dat kon niemand ontkennen.
Fascinerend vond ik het, te beseffen dat dat hele lijf van me, inclusief die gepijnigde hersenen die ik vol kennis en onzin moest proppen, uit stofdeeltjes opgetrokken was en dat het ooit uit elkaar zou vallen om iets totaal anders te gaan doen. Dan fantaseerde ik dat enkele atomen van me verder zouden leven in de ogen van een giraf die de savanne overschouwt of in de bast van een prachtige baobab. Een gedachte die ik niet onaangenaam vond.
Volgens de wetenschap is elke atoom in ons lichaam, en bij uitbreiding alle materie op Aarde, opgetrokken uit sterrenstof dat miljarden jaren geleden de ruimte werd in geslingerd na een supernova. Wie zijn kinderen vertelt dat oma nu een sterretje is aan de hemel, die vertelt dus geen nonsens. Hij draait de volgorde alleen een beetje om. Of kijkt gewoon al wat verder in de toekomst. Want niemand verdwijnt in het niets. Na onze dood verspreidt het sterrenstof zich in de lucht, in het water en in de aarde en neemt het een andere functie op. In chemisch opzicht is de dood dus een loos begrip. Er is alleen transformatie. Misschien zit een deeltje van mijn grootmoeder wel in de roos die ik net op de tafel heb gezet of zweeft het in de lucht en adem ik haar op dit moment gewoon in.
Wanneer je een geliefde verliest kan dit toch maar een magere troost zijn, te weten dat hij of zij op die manier verder leeft. Zo had je het niet gewild. Wanneer je zijn of haar stem zo hard mist dat je hart in stukken lijkt te gaan vallen, wanneer de herinnering aan die klaterende lach en aan dat ene moment waarop je met elkaar leek te versmelten ondraaglijk lijkt, dan heb je geen boodschap aan chemie. De persoon zoals je die gekend hebt, die is er niet meer. Punt. Uit.
En toch is een geliefde nooit echt gestorven. Want hij leeft verder op een plek van waaruit hij niet zal ontsnappen zolang je dat niet wilt, een plek waar sterrenstof geen rol lijkt te spelen. Diep in je hart, stevig ingenesteld in gekoesterde herinneringen en in een onuitputtelijk vat van liefde, zit hij om nooit meer te verdwijnen.
En daarom is 1 november een dag waarop de liefde het wint van de dood. Want zolang iemand verder leeft in het hart van een ander is hij niet verdwenen. Hij is zelfs dichtbij.
Vandaag zijn alle doden die ik lief heb gehad weer even springlevend. Ik hoef alleen mijn ogen te sluiten en daar zijn ze terug. Ik zie mijn grootmoeder die met een stapel pannenkoeken op me toestapt, mijn grootvader die rustig zijn wedervaren in de twee oorlogen verhaalt terwijl hij zijn pap opslurpt, mijn andere grootmoeder die huilt bij de geboorte van mijn oudste zoon en naar mijn hand grijpt, de oom die in alle rust naar me luistert en zijn woorden goed weegt voor hij antwoordt, de wervelende collega die elke ochtend als een zon de andere collega’s verlicht, de klasgenoot die smakelijk lacht voor hij zo veel te vroeg aan kanker zal sterven, …
Vandaag leven ze weer allemaal. Want ergens binnenin heb ik ze nooit losgelaten. Ze zitten veilig in mijn hart. En daar zullen ze blijven.
Ik heb geen kerkhof nodig om aan hen te denken, geen grafsteen, geen materieel bewijs. Ze zitten waar ik er altijd bij kan, gewoon hier binnenin.
Tot ik er op een dag zelf niet meer zal zijn. En ik hopelijk op mijn beurt nog een tijd verder zal leven in het hart van enkele mensen. Een ketting zonder eind.
We zijn sterrenstof. Dat is zeker. Maar we zijn nog zoveel meer. En daarom is 1 november voor mij de dag van de liefde. Dat ene dat ons zo mooi met elkaar verbindt, in die eeuwigdurende cyclus van leven en dood en vooral weer leven.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on Pinterest

1 reactie aan “Sterrenstof”

  1. Annemie 1 november 2017 at 08:52 #

    Prachtig ! ❤️

Geef een reactie