Blog

Plus-que-parfait

Het werd tijd om de schoolboeken weer boven te halen. Nog een kleine week. Dan zou ik terug voor de klas staan. Ik zou het over de plus-que-parfait hebben om meteen daarna 23 paar fronsende wenkbrauwen voor me te zien. Want hoe vorm je dat ding ook weer? En waar dient zo’n plus-que-parfait in godsnaam weer voor? 
Ik zou lichte paniek zien verschijnen op het gezicht van de leerling die ik als eerste een vraag zou stellen in het Frans, en zijn hersens horen knetteren waarin allerlei systemen terug geactiveerd moesten worden. 
Zelf zou ik ook moeten acclimatiseren, na twee maanden zon en terrasjes en reizen naar Zuiderse landen en fietsen door weidse velden en wandelingen op het strand en bloemen opsnuiven en oortjes vol muziek en stapels romans. Maar na al die jaren zou ik er snel weer helemaal staan, vastberaden. Ik zou even aftasten en er dan voor gaan. 
Ik schoof een handboek uit de toren en stootte me aan de plank ernaast, waarop een aantal albums stond gestapeld. Eentje viel op de grond, ik zag een foto van heel lang geleden en ik dacht terug aan die allereerste dag voor de klas, toen ik 22 was en het voelde alsof ik voor de leeuwen werd geworpen, toen de angst zo allesoverheersend en verlammend was dat ik zelf twijfelde aan de vorming van de plus-que-parfait en ik het liefst schreeuwend de klas was uitgelopen.
Ouder worden heeft ook voordelen. De strakke billen van toen ben ik kwijt. Maar nu is er ervaring, rust en zelfvertrouwen. Misschien is dat veel meer waard.

Nog geen reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.