Blog

Met hen of zonder hen

Vijftien is hij ondertussen, mijn oudste zoon. Een jongen die zijn vleugels wil uitslaan in een wereld die zijn ouders niet eens kunnen vatten. Of zo ziet hij het zelf toch.

Toen ik hem een maand geleden vroeg waarom hij zijn tweets zo nodig in het Engels moest opstellen, schudde hij het hoofd en blokkeerde me prompt op Twitter.

‘Mama, jij begrijpt echt niets, hé!’

Zijn zus van dertien bekijkt het allemaal rustig vanop een afstand. Hoe hij inbeukt op de muren die we in zijn kindertijd als bescherming rond hem opgetrokken hebben, hoe hij probeert te ontsnappen uit een keurslijf dat hem niet meer past en daar vaker in slaagt dan me lief is. De energie die hij erin steekt, hoeft mijn dochter zelf niet meer te verspillen. De verworven rechten zullen ook voor haar gelden. Hij maakt de weg vrij naar een leven waar hij zelf voor staat en niet zijn ouders. Het is allemaal mooi meegenomen voor een dertienjarige, die haar broer op kleine afstand volgt in die puberteit die rijpere mensen van ze zal maken.

Zelfs de jongste zoon, pas tien, wroet zich mee een weg door de afspraken en verboden heen en steekt nu en dan zijn kopje eens boven om te tonen hoe ver hij al geraakt is, gewoon door mee te volgen in het spoor dat al voor hem getrokken was. Hij, de jongste, met zijn eigen i-pod, het docking station naast zijn bed. De oudste twee hadden het op hun tiende niet moeten vragen.

Soms mondt het wel eens in een strijd uit. Als mijn puberzoon met vrienden weg wil en als we zeggen dat het wel eventjes genoeg geweest is of een tijdslimiet stellen waar hij niet mee akkoord is. De discussies, de onderhandelingen en het doorhakken van de knopen, het lijkt vaak wat op een gevecht. Er zijn geen winnaars, geen verliezers. Er is alleen dat proces waar ik ooit zelf als oudste van drie doorheen moest, samen met mijn ouders, en waar we uiteindelijk ongehavend uit gekomen zijn.

‘With or without you’, zong U2 toen ik zelf een jaar of vijftien was. Iedereen met kinderen kent het gevoel. Met hen of zonder hen. Soms willen we het een, soms even liever het ander.

Vaak genieten we zo van hun onbevangenheid, van hun glimlach die nog een puurheid bezit die volwassenen niet konden handhaven en ergens onderweg verloren zijn in de desillusies van het leven. In wezen zijn het schatten en zijn er zovele mooie momenten. Verhalen waarbij we samen tranen lachen, vakantiedagen die ik zo zou willen overdoen en gewone dagdagelijkse momenten die hun schoonheid puren uit de eenvoud.

En toch … Toen ik dinsdag mijn jongste zoon uitzwaaide en ze daarmee alle drie op kamp waren vertrokken, voelde het ook ergens als een bevrijding aan. Een weekje rust.

Ik ging naar huis, waar de stilte de leegte alleen maar voller leek te maken, en ik genoot met volle teugen van het alleen zijn met mezelf.

Even voelde ik me schuldig en ontnam ik me het recht er van te genieten. Maar dan besefte ik dat mijn kinderen zich zonder twijfel rot amuseerden en dat ik het me moest gunnen, dat een weekendje met mijn man ook wel eens deugd zal doen en dat ik hard zal kunnen doorwerken aan mijn nieuwe roman.

Nog enkele dagen. Dan sijpelen ze weer een voor een binnen. Met een tas vol stinkende kledij en een berg straffe verhalen. En dan zal ik hen heel stevig in mijn armen sluiten en er weer helemaal voor hen zijn.

Want, zonder hen, dat kan wel voor even. Maar met hen, dat is nu eenmaal hoe het leven moet zijn.

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on Pinterest

3 reacties aan “Met hen of zonder hen”

  1. Sabine Van Laere 25 augustus 2013 at 20:56 #

    Al het boek gelezen van P. Adriaenssens “Van hieraf mag je gaan”?
    Volgens hem moeten ouders van tieners zijn als een volgwagen in de koers: volgen van op afstand, niets opdringen maar steeds klaar staan om te helpen als ze je nodig hebben…

    • Eveline Vanhaverbeke 1 september 2013 at 07:40 #

      Dat heb ik inderdaad ook gelezen, Sabine. En ik vind het altijd prachtig wat P. Adriaenssens zegt, maar soms toch erg moeilijk om uit te voeren.

  2. Marijke Walgraeve 26 augustus 2013 at 08:16 #

    Mooi! En herkenbaar! Ik kan er weinig of niets aan toevoegen!

Geef een reactie