Blog

Maskers af

Nu en dan dook ze even op in mijn leven. Bij gelegenheden waar we elkaar ongewild ontmoetten, werden we wel eens gedwongen tot een gesprek, maar dat duurde nooit lang. We wisselden enkele oppervlakkige woorden uit, namen afscheid en gingen zo snel mogelijk een andere kant op. Twee mensen die wel het mens-zijn delen maar net daarin elkaars tegenpolen zijn.

Ze hield van luxe, van prestige en uiterlijk vertoon, dronk koffie met het oortje van de tas tussen duim en wijsvinger, de pink in de lucht, terwijl ze dure woorden sprak en het had over haar rijke vrienden. Ze was het type dat altijd een masker op had, dat niet in haar hart liet kijken en dat mij dus ook niet naar zich toe trok. Ze was een vrouw die altijd op de achtergrond zou blijven.

Een tijd geleden hoorde ik dat het niet goed met haar ging, dat alles waar ze haar leven op gebouwd had ingestort was. Enkele dagen later kwam ik haar tegen in het winkelcentrum. Ze pakte mijn arm vast alsof ze niet rechtop kon blijven staan en trok een pijnlijk gezicht. 

‘Ik heb jouw laatste tekst gelezen op Facebook. Ik heb er veel in herkend en was jou daar dankbaar om.’

Eerst klonken haar woorden onzeker, dan vloeiden ze als een stroom lava naar buiten. Ze vertrouwde me haar wanhoop toe, haar frustraties, haar ellende, vertelde hoe zwaar het leven haar viel, hoe diep ze overtuigd was dat het nooit meer goed kwam, dat ze voor altijd gebroken zou blijven. Ze stortte haar verdriet zo ongeremd over me uit dat ik bijna een stap achteruit zette, maar op datzelfde moment zag ik ook de schoonheid van wat er gebeurde. De kwetsbaarheid die ze al die jaren zo angstvallig had verborgen was ineens zichtbaar. Het masker lag tussen ons in, op de koele grond, in duizend stukken. Ik zag haar gezicht in al zijn naaktheid. En ik wist voor de zoveelste keer dat achter elk masker een storm van emoties schuilt.

Ik ken er nog velen. Mensen die zichzelf in de etalage zetten als eeuwig gelukkig in dat leven dat één groot feest is. 

Ik geloof hen niet. 

Het leven is geen langgerekt feest. 

Ik geloof mijn vrienden. We lachen, we schateren het uit, we dansen en plagen. Maar we openen ook ons hart en vertellen elkaar over het leven zoals we het ervaren. Mijn vrienden vertellen me over hun vreugde en verdriet, over de onzekerheid waar ze mee worstelen, over hun twijfels en over de vraag welke richting het uit moet nu ze halverwege zijn. Ze zijn authentiek. En net dat zorgt voor verbinding. Want alleen zonder masker kun je iets van jezelf herkennen in de ander, kun je ervaren dat niet alleen jij je soms klein en nietig voelt en het even niet meer weet. We zijn allemaal klein. Klein in onze echtheid. En net daarin ook heel groot.

Nog geen reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.