Blog

Het wonder

Het is een prachtige septemberdag. Zonnig en warm. Handdoeken, truien en broeken wiegen zacht in de wind. Ik heb ze zelf aan de waslijn gehangen. Daarbij stond ik op twee voeten. Het voelde als een wonder. Zo eenvoudig kunnen wonderen zijn. Voorzichtig zet ik een voetzool op het gazon, voel de vochtige koelte, en trek de voet weer terug. Stappen lukt voorlopig alleen op een vlakke ondergrond. De stabiliteit is nog minimaal. Maar ook dat komt goed. 

Ons lichaam is een genie. Botten groeien vanzelf aan elkaar, gescheurde weefsels vullen de ontbrekende cellen weer aan. Ik blijf me verwonderen over de veerkracht van de natuur, hoe het systeem zichzelf herstelt, gedreven door een buitengewone intelligentie.  

Het is elf weken geleden. De val, de voet die bleef haken, de ravage binnenin. Ik denk aan de lange zomerweken vol onmacht en verdriet wanneer ik twintig meter ver stap, daarna vijftig. Ik ga zitten en voel trots en dankbaarheid. Er is nog veel oefening nodig, veel geduld. Maar wat telt is de richting, de weg die omhoog kronkelt. 

Of ik weer mocht fietsen, vroeg ik de dokter. Toen hij ja zei, wilde ik hem vastpakken en zoenen. En deed het toch maar niet. Bij thuiskomst pakte ik wel mijn fiets vast. Bijna zoende ik die. Ik probeerde op te stappen, vond na wat zoeken hoe dat moest en vertrok. Mijn lijf trilde van angst, bij elk schokje veerde ik op, in gedachten zag ik hoe iemand me de pas afsneed en me daarbij dwong van de fiets te springen, hoe mijn voet onzacht neerkwam op het asfalt. De fantasie voelde steeds echter. Bijna keerde ik terug. Maar dan zag ik de vertrouwde rivier weer, het rustig stromende water, de wuivende groene kruinen, de kleurrijke bloemen. Ik zoog de lucht naar binnen, snoof de kruidige geuren op en voelde het bloed stromen door mijn hart. Mijn hoofd voelde ijl. Het was de dankbaarheid die me overspoelde. 

Ik hou haar stevig vast. De kinesist geeft zwaardere oefeningen. Wanneer hij even niet kijkt, denk ik aan pauze. Maar doorzetten zal efficiƫnter zijn als ik nog dit jaar wil wandelen op het strand. Ondertussen ga ik elke dag fietsen. Ik zuig alle mooie dingen naar binnen. Er zijn oneindig veel mooie dingen. Zoals de was ophangen. Helemaal zelf. Ik haal ze straks ook zelf weer naar binnen. Wat ben ik trots.

Nog geen reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.