Blog

Het verdriet van Keaton Jones

Tranen rolden over mijn wangen toen ik de video zag waarin de Amerikaanse jongen Keaton Jones zijn hart lucht. In het filmpje, dat momenteel viraal gaat, vertelt de jongen aan zijn moeder hoe zwaar hij die dag alweer gepest werd op school. Hij snikt dat hij het niet kan begrijpen, dat hij niet kan vatten waarom de pestkoppen er plezier in scheppen stukken ham in zijn kleren te stoppen of melk naar hem te gooien tijdens het middagmaal.
Ik keek het filmpje uit en voelde het verdriet van de jongen intens doordringen in mijn eigen lijf. Mijn benen trilden. In alle hevigheid kwam het lijden dat ik zo goed kende terug, de wurgende en intense eenzaamheid die een gepest kind moet ervaren, het allesoverheersende verdriet dat zelfs fysiek pijn doet.
Meer dan veertig jaar lang heeft het trauma me stevig in de tang gehad. In elk gezelschap voelde ik me een buitenbeentje, de persoon die nooit echt deel uitmaakte van de groep, degene die het niet waard was een praatje mee te slaan. Het liefst bleef ik gewoon veilig thuis. Mensen betekenden potentieel gevaar.
Tot ik afgelopen zomer eindelijk op de juiste psycholoog ben gebotst. Hij leerde me afstand te nemen van het verleden, de loodzware rugzak van me af te zetten en verder te gaan als de persoon die ik nu ben en die ik eigenlijk altijd geweest ben. Geen nietsnut, maar een mens waar kwaliteiten in schuilen, een heel gevoelig en kwetsbaar wezen, maar met het hart waar het hoort te zitten. Hij leerde me te begrijpen dat net dat veel te grote en hoogsensitieve hart me altijd de das had omgedaan omdat anderen er niet mee konden omgaan. Hij liet me inzien dat ik mijn zelfrespect totaal was verloren, dat ik absurd veel schrik had om anderen te kwetsen maar steeds opnieuw zelf door hen werd gekwetst en misbruikt. Dankzij deze man ook ben ik me in de juiste boeken gaan verdiepen, heb ik er wijsheid gezocht en gevonden. Ik heb er veel uit geleerd, het hielp me de dingen in hun context te plaatsen, mezelf niet langer als een slachtoffer te zien en mededogen te voelen voor de daders.
Toch heb ik nog een lange weg te gaan. De littekens zijn diep. En hoezeer ik mezelf er ook van overtuig dat ik al grote stappen gezet heb, dat ik eindelijk met mijn verleden om kan gaan, zodra ik Keaton Jones zag huilen, besefte ik dat tonnen verdriet nog steeds in me opgesloten zitten, dat ik nog veel werk te verzetten heb. Want nadat ik me mijn hele kindertijd geen moment veilig heb gevoeld, heeft de angst zich als een monster met duizenden tentakels aan me vastgehaakt. Zodra ik ze losruk, proberen ze opnieuw te grijpen. Dat besefte ik onlangs nog toen ik via chat aan de praat geraakte met een jeugdvriend die ik dertig jaar lang niet meer had gezien. Ik hoorde hoe hij het leven als een groot avontuur beleefd had, hoe hij zich telkens weer vol vertrouwen op een project gestort had en daar vervolgens succes in had ervaren. Hij had het gevoel alles aan te kunnen zodra hij dat maar wilde. Terwijl ik zijn verhaal las, kon ik alleen maar beseffen hoezeer ikzelf altijd op veilig had gespeeld en hoe de angst me steeds opnieuw verlamd had. En ik vroeg me af wat ik had kunnen bereiken als ik evenveel lef en zelfvertrouwen had kunnen ontwikkelen.
Ik kijk nog eens naar de Amerikaanse jongen op het scherm en kan alleen maar hopen dat iemand hem zal beschermen, dat een goed mens hem in zijn armen zal sluiten en hem zal vertellen dat hij echt geen nietsnut is, dat hij een mooi mens is. Dat iemand hem zal redden.
En omdat iedereen recht heeft op een leven waarin het verleden geen beslag blijft leggen op het heden, ben ik enkele maanden geleden eindelijk het boek gaan schrijven dat ik jaren geleden al had moeten schrijven, maar waar ik toen niet toe in staat was. Mijn verhaal als gepest kind en de gevolgen die decennialang doorgewerkt hebben. Het is niet therapeutisch bedoeld. Mijn enige hoop is dat dit boek, eens het af is, een troost kan betekenen voor enkele van de duizenden andere slachtoffers die hun rugzak nog steeds loodzwaar op hun schouders dragen. Ik hoop dat ik hen op weg kan helpen naar een leven zonder die allesdoordringende pijn, zonder die eenzaamheid die mensen dwingt op hun eiland te blijven omdat ze zich niet tussen de anderen durven te begeven, omdat ze zichzelf niet eens waard achten aandacht te krijgen. Ik wil hen laten zien dat een zinvol leven nog mogelijk is.
En in die geest graaf ik verder in mijn geheugen en diep ik het allemaal op. Ik noteer al wat nooit gebeurd mocht zijn, maar heb vertrouwen in al wat nog zal gaan gebeuren. Ondertussen zoek ik contact met waardevolle mensen die ik uit het oog was verloren en dring ik dieper door in groepen, laat ik me opnemen in hun gezelschap. Eindelijk kan ik voelen hoe mensen me kunnen waarderen, hoe ze van me houden. En ik geloof dat alles alleen maar beter wordt.
Want het verleden is pijn. Het heden is inzicht. De toekomst is hoop.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on Pinterest
Nog geen reacties

Geef een reactie