Blog

Het systeem

Ooit dacht ik dat niets complexer kon zijn dan wiskunde. Vectorruimtes, axioma’s en cosinussen vormden een constellatie die niet met mijn hersenstructuur matchte. Of misschien was dat de uitleg die ik het liefst wilde geloven. Want ik hield niet van systemen met een strakke logica. Ik viel voor de grilligheid van taal. 

Jaren gingen voorbij. Vele illusies uit mijn jeugd werden met wiskundige efficiëntie gedecimeerd. Ze deden me inzien dat grilligheid en complexiteit ook samengaan. Vooral dan in de homo sapiens, een ongrijpbare soort die aan geen vaste formules gehoorzaamt. Een wezen dat emoties, instincten en verstand combineert en daardoor soms vreemde sprongen maakt of ten prooi valt aan hersenkronkels, onbegrijpelijk voor de ander en soms ook voor zichzelf. Want soms zijn mensen zo onvoorstelbaar onvoorspelbaar.

Nu en dan vinden we een echte zielsverwant, een vriend voor altijd. Mensen die op dezelfde manier naar het leven kijken, hetzelfde voelen, dezelfde waarden nastreven. Dat we in een harde wereld leven, zeggen ze in alle zachtheid. Dat egoïsme en onverschilligheid regeren. Dat ze met zoveel afkeer kijken naar onze maatschappij, naar het systeem, naar die grijze zelfgenoegzame massa, en dat ze er geen deel van willen uitmaken. Ze zijn die ene zeldzame parel, geplukt op de bodem van de oceaan. We voelen ons gezegend, gaan een bondgenootschap aan, geven hen ons vertrouwen, onze steun. 

Soms blijven ze inderdaad, worden ze vrienden voor altijd, zijn ze de parel die ze beloofden te zijn. Maar even vaak maken mensen totaal onverwacht een bocht. Een die mathematisch 180 graden bedraagt. En zijn ze ineens verdwenen. Verzwolgen door het zo verfoeide systeem. Een vermalen parel.

Niemand staat boven het systeem. We zijn er allemaal een element van. We zijn deeltjes die om elkaar heen cirkelen, tegen elkaar aan botsen, zich aan elkaar binden en soms weer alleen verder gaan. Een chaotisch geheel die geen natuurwet in bedwang kan houden. 

De een doet harder zijn best, hij wil een voorbeeld zijn, een deeltje dat het geheel wat mooier kan maken. De ander geeft hem net daarom op zijn kop. Bepaalde deeltjes lijken gevoelloos en ongenaakbaar, ze botsen met geweld tegen de anderen aan; sommigen zijn kwetsbaar en draaien verdwaasd of tegen hun zin verder mee. 

Soms botsen we op een uniek exemplaar. Dan gaan we er even tegenaan hangen, in de hoop dat hij is wie we denken dat hij is. 

En moeten we vertrouwen. Opnieuw. 

Ze bestaan, de parels. Ze bestaan echt. Ze zijn alleen wat zeldzaam.

Nog geen reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.