Blog

Het steentje in de rivier

In een kartonnen map met flapjes bewaar ik tientallen bladen vol zwart-witfoto’s. Het zijn de gezichten van jongens en meisjes die me ooit begin september de klas zagen binnenkomen en me eind juni weer zagen gaan. Tussen beide momenten brachten we vele uren door in elkaars gezelschap, leerden zij veel van mij, maar ik ook van hen. De meesten heb ik daarna nooit meer teruggezien.

Onlangs stootte ik op de map, bladerde die door en haalde er een vel papier uit. Het was een klas uit 2009. Eenentwintig paar ogen keken me aan, de een wat guitig, de ander een beetje triest. Beelden van toen welden op, uitspraken en emoties, en ik vroeg me af waar de tieners van toen nu waren, wat ze in al die jaren hadden gedaan en of ze geluk mochten kennen. Mijn blik werd gezogen naar de foto van V, de jongen die elke vrijdag om vier uur op zijn stoel bleef zitten terwijl de anderen het lokaal uit liepen. ‘Ik blijf hier, mevrouw’, zei hij telkens weer. ‘Die twee onnozelaars thuis moeten maar het hele weekend ruzie maken zonder mij.’ 

Naast hem zag ik E, het meisje dat in die jaren geen last had van enige positiviteit en om de haverklap herhaalde hoe vreselijk alles was. ‘Ik haat dat Frans van jou. Het is niet eens een taal. Ik haat de vogels die me storen als we oefeningen maken en ik haat S die al veel te lang naast me zit en niet lekker ruikt.’

Op de foto’s zag ik ook F, het meisje dat uit puur enthousiasme de antwoorden eerder zong dan zei, en R, de jongen die er hopeloos verliefd op was en dacht dat niemand dat door had.

Ik vroeg me af hoe deze groep er anno 2019 zou uitzien. Op het papier keken gezichten van zeventien me aan. Nu waren ze zevenentwintig. 

Mooie momenten zijn het wanneer ik een oud-leerling onverwacht tegen het lijf loop, soms na vele jaren. ‘Dag, mevrouw’, zeggen ze spontaan. Net zoals toen. Onze gezichten stralen om het hardst. We halen herinneringen op en ik vraag hen hoe hun leven er nu uitziet. Meestal zijn hun verhalen verrassend mooi. Dan kan ik het niet helpen iets van trots en dankbaarheid te voelen omdat ik een deeltje van hun verleden mocht zijn, een stukje van dat verhaal dat zonder mij is verder gegaan, maar waar ik ergens ook een steentje ben geweest in de stroom. Dat steentje waar het water even tegenaan botst en er dan omheen moet. Klein, maar incontournable. Een woord dat ik hen ooit heb geleerd.

Nog geen reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.