Blog

Het prachtige wezen

Of ze na al die jaren in haar eentje niet verlangde naar een nieuwe relatie, vroeg ik haar.  We hadden net diepgaande filosofische discussies gevoerd. Op analytische wijze hadden we het dilemma tussen goed zittende onderbroeken en sexy niemendalletjes besproken, vervolgens hadden we gezocht naar een verklaring voor het trendy geworden horrorbeeld van witte-sokken-tot-halverwege-de-kuiten.

Ze schrok van mijn vraag. Haar blik had iets verwilderds, alsof de mogelijkheid die ik opperde nooit eerder in haar gedachten was opgekomen en haar zelfs schokte. Daarna schudde ze resoluut het hoofd. 

‘Welke man zou nu voor een vrouw als ik kunnen vallen? Met mijn ordinaire leventje en al die overtollige kilo’s vet?’

Ze was een van de liefste mensen die ik kende, bezat ontelbare kwaliteiten, en eerst kon ik niet geloven dat een mooi mens als zij zichzelf op die manier kon geringschatten. Maar direct daarna besefte ik hoe vaak ik dat in het verleden zelf had gedaan, hoe zovele mensen die me lief waren hun talenten minimaliseerden of miskenden en hoe ze elk compliment als een leugen wegwuifden. 

Terwijl ik haar verwonderd aanstaarde, dacht ik aan het meisje dat eerder die dag de allerbeste presentatie had gegeven in mijn les. Na elke zin had ik gevreesd haar te zien instorten, haar stem had gekraakt en haar bovenlijf geschokt terwijl ze de mooiste Powerpoint van de klas projecteerde en prachtige volzinnen aan elkaar reeg in een bijna foutloos Frans. Na afloop ging ze met een knalrood hoofd naar haar plaats en na de les kwam ze naar me toe. ‘Ik begrijp het als ik maar 3 op 10 krijg. Ik heb er niets van gebakken.’ Naast haar stond de jongen die de clown had uitgehangen. Hij had nauwelijks verstaanbare zinnen uitgesproken die elke grammatica ontkenden. ‘Ik krijg toch minstens een 8, hé, Mevrouw?’

‘Weet je wel hoe mooi je bent?’ vroeg ik de vrouw met het ordinaire leven en de kilo’s overtollig vet. ‘Hoe lief, empathisch, intelligent en zorgzaam je bent? Ik wil echt dat je dat weet.’

Ze had al naar adem gehapt om alle eigenschappen een voor een te weerleggen toen ze haar woorden doorslikte nog voor ze uitgesproken waren. 

‘Dank je.’

Ik hoopte dat het een begin kon betekenen en dacht aan de lange weg die ik zelf had afgelegd.

Wat is het soms moeilijk te zien hoe mooi we zijn, welke bakken vol talenten we hebben, hoe krachtig het potentieel is dat in ons zit, hoeveel we kunnen betekenen voor anderen, welke onvoorstelbaar prachtige wezens we stuk voor stuk zijn?

Nog geen reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.