Blog

Het mooiste feest

Nu Trump en de Rocket Man elkaar dan toch halfdood hebben geknuffeld en we verzekerd zijn van minstens drie dagen wereldvrede, is het laatste obstakel van de baan. We kunnen focussen op wat echt van mondiaal belang is: voetbal.
Heerlijke weken komen eraan. Met verhalen om van te smullen, goden die niet zo goddelijk zullen blijken te zijn en dat unieke gevoel van verbondenheid dat bij elk WK weer opduikt. Want terwijl Suarez zijn tanden scherp vijlt, Balotelli zijn Paniniboek terug vol plakt met uitsluitend zijn eigen beeltenis en Messi zijn status onderstreept door naast een geit/G.O.A.T. te poseren – greatest of alle time – verdwijnen in eigen land op slag alle taal- en andere barrières. Er zijn geen Vlamingen, Walen of Brusselaars meer, sire. De volgende weken zijn we gewoon Belgen. Tous ensemble.
Verenigd in die ene duivelse liefde wapenen we ons met driekleurige vlaggen, hoedjes en toeters. We springen met onze bezwete oksels liefdevol tegen elkaar aan in het aanschijn van gigantische schermen, laten ons gewillig meeslepen in de massahysterie en doen alsof ons leven afhangt van een doelpunt dat er wel of niet komt.
Want we worden wereldkampioen. Of we worden het niet. Who cares? Zolang het maar leuk blijft.
En dat blijft het in elk geval. Want niets kan mensen zo sterk met elkaar verbinden als emoties. Het handelsmerk van de voetbalsport. Wat hou ik van het geluid van de zangkoren, van de vreugde die tijdens een match in golven op en neer deint, even wegsterft of overgaat in het gebrom van de ontgoocheling en dan ineens ontploft in een uitzinnig gejuich. En dus mogen mijn drie mannen in huis zonder enig protest van mijn kant elke avond voetbal kijken. Ik zal met plezier naast hen gaan zitten, een goed boek in de hand, met die duizenden stemmen als achtergrondmuziek. Bij elk doelpunt zal ik opkijken, genieten van de beelden waarop supporters juichend opveren en hun breedste glimlach laten zien. En wanneer “onze jongens” spelen, kijk ik mee. Dan doe ik alsof de rest van mijn bestaan bepaald wordt door die 90 minuten faam of schande. Na een overwinning ga ik met trots geheven hoofd naar het werk. We hebben gewonnen. We. Allemaal rood. Allemaal Belgen. Want dat zijn we de volgende weken helemaal, met elkaar verbonden door die ene onzichtbare draad die het hele vaderland omspant.
Tot alles weer voorbij is. En we terugkeren naar onze toren van Babel.
Maar ook dan geen nood: 2022 is in zicht. Even blazen en het is weer zover. Gisteren pas opende het feest in Brazilië. Overmorgen is er alweer feest in Qatar.
Eerst is het tsarenrijk van Poetin aan de beurt, helden met menselijke trekjes, prachtige verhalen over hoogmoed en vallen, eeuwenoude mythes op hun best. Drama, tragedie en komedie ineen. Het WK als uitvergroting van ons eigen bescheiden leven. Ik zal er van genieten.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on Pinterest
Nog geen reacties

Geef een reactie