Blog

Het meisje met de eeuwige glimlach

Het was enkele maanden geleden dat ik haar voor het laatst gezien had. Het meisje met de eeuwige en ietwat mysterieuze glimlach uit de vijfde wetenschapsklas. Een trimester lang gaf ik haar Frans. Ze maakte deel uit van een kleine groep meisjes die zich dagelijks door een mijnenveld van testosteron moesten bewegen. Haar fijngevoeligheid stak fel af tegen het stoere gedrag van de macho’s, die lak hadden aan haar nette handschrift, haar verzorgde uitspraak en haar inzet in de les, maar ze hield het hoofd fier rechtop. Ze was een modelleerlinge, een beleefd kind dat de fase van de puberteit leek overgeslagen te hebben en op haar kinderschoenen rechtstreeks de volwassen wereld binnengestapt was.

Nu en dan haalden de jongens in haar klas puberale grappen uit. Dan schudde ze eens meewarig het hoofd en concentreerde zich meteen verder op de les.

Ik sprak haar voor het laatst op het mondeling examen vlak voor kerst. In een fris cocktailjurkje stapte ze het lokaal binnen, aarzelend, alsof ze zich excuseerde voor haar aanwezigheid. Ze oogde een beetje verlegen, een tikkeltje nerveus, maar ze was haar gulle glimlach niet vergeten. Ze had zich uitstekend voorbereid op het examen, kende de inhoud van de teksten tot in de kleinste details en vormde moeiteloos zinnen in een taal die de hare niet was. Ik had ook niets anders verwacht. Toch was ze na afloop onzeker over haar prestatie. Ik verzekerde haar dat ze het goed gedaan had en ik weet nog hoe ik me moest inhouden om niet van mijn stoel op te staan en haar even stevig vast te pakken toen ze me weifelend aankeek. Maar meteen daarna wist ik dat zoiets niet hoorde, dat ik ten prooi viel aan een acute vorm van vertedering, dat ik moedergevoelens koesterde voor een meisje dat alle kwaliteiten van de ideale dochter in zich verenigde. Schuifelend over het tapijt van het klaslokaal verdween ze geruisloos naar buiten. Een meisje van zestien dat misschien toen al de last van het leven als een loodzwaar gewicht op haar schouders droeg.

Na kerstmis ging ze naar een andere klas. Haar bank in het mijnenveld van testosteron bleef leeg. Nu en dan kwam ik haar tegen in de gang. Dan glimlachte ze eens vluchtig en loste weer op in de groep.

 

En dan ineens kreeg ik het nieuws van haar dood. Een binnenlopende mail meldde het onheil dat al niet meer af te wenden viel. Ik keek minutenlang naar haar foto, een portret waarop ze lacht, zoals ik haar altijd gekend heb. En ineens vroeg ik me af wat zich schuil hield onder die glimlach, hoe lang ze deze façade al in stand hield terwijl de wanhoop binnenin als een vloeibare massa borrelde en alle kansen op geluk bij voorbaat verzwolg. Ik vroeg me af of ik haar toch niet stevig vastgepakt moest hebben toen ze zo onzeker tegenover me zat, of ik op dat moment misschien onbewust door het masker heen had gekeken en haar daarom had willen behoeden voor haar zwarte gedachten. Maar tegelijk besefte ik dat de realiteit een pak complexer geweest zal zijn en dat ik me niet zomaar moest verbeelden dat ik als leerkracht ooit het verschil gemaakt kon hebben.

En dus keek ik een hele dag met tussenpozen naar haar foto en wenste ik dat tijd geen onomkeerbaar gegeven was, dat al wie haar lief gehad had haar nog kon redden voor het te laat was, dat we haar allemaal vertelden dat ze zoveel kwaliteiten had, dat het leven op een dag echt wel weer de moeite waard zou blijken.

Maar meteen daarna wist ik dat het al te laat was en dat tijd altijd onomkeerbaar zou blijven.

Op zestien jaar beslissen dat het leven niets meer te bieden heeft, dat je niet thuishoort in dit leven en in deze wereld. Het gebeurt wel vaker, maar het is en blijft een tragedie.

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on Pinterest

5 reacties aan “Het meisje met de eeuwige glimlach”

  1. Sybille Valcke 14 mei 2014 at 19:31 #

    Eveline
    Niemand anders had het zo mooi kunnen verwoorden wat we allemaal denken en doormaken.
    Bedankt voor de mooie tekst!
    Gr
    Sybille

  2. Dolores 14 mei 2014 at 19:49 #

    Dit is zo’n mooie tekst, die haar echt typeert. Zo heb ik haar ook gekend aan de Groeningekant. Lief, behulpzaam… inderdaad “met de eeuwige glimlach”.
    Ook dit jaar, telkens ik haar zag… een goeiedag, een verlegen glimlach.
    Ik kan het niet vatten en wou dat we ze hadden kunnen helpen.

  3. Ann 23 mei 2014 at 07:46 #

    Ik bewaar deze tekst als herinnering aan haar! Het beeld dat ik van haar heb, komt zo goed overeen met wat je schrijft, dat ik haar zo weer voor me kan zien als ik je tekst lees.

  4. man 5 juni 2014 at 07:59 #

    het is beangstigend jezelf voorbij te lopen in de lange rij van mensen die je pad kruisen

  5. Debrabandere Lindsay 9 september 2014 at 10:48 #

    Dag Eveline, jij hebt geschreven hoe Tamara was. Niemand kon het beter verwoorden.
    Het is waar, wanneer je het leest, zie ik haar helemaal voor me. Wat een gemis, zo,n fantastisch meisje. Heel erg bedankt, die tekst zal ik bewaren. Dank u, Lindsay Debrabandere

Geef een reactie