Blog

Het keerpunt

Misschien was het een kwestie van millimeters, van één seconde onoplettendheid waardoor mijn voet net iets verkeerd neerkwam op de traptrede. Misschien waren het die ellendige hakken, die ik zelden draag. In elk geval was er ineens dat punt van no return, het besef dat de val niet meer af te wenden was omdat hij al was begonnen. Er was de stekende pijn, de zekerheid dat een voet die blijft haken terwijl de rest van je lijf zich in een bocht draait en de zwaartekracht gehoorzaamt ingrijpende gevolgen moet hebben. En toen lag ik op de grond, grijpend naar mijn voet, die uiteindelijk toch nog de rest van mijn lichaam gevolgd was. Hij voelde als in stukken gescheurd, alsof niets vanbinnen nog heel was, en terwijl alles me zwart voor de ogen werd en de misselijkheid me overspoelde, zag ik al voor me hoe alle mooie plannen voor de nabije toekomst een voor een werden doorstreept. Ik zag dikke lijnen met rode verf.

Stappen lukte niet meer, de pijn sneed van voet tot hoofd, maar in alle koppigheid trok ik mijn schoenen terug aan en fietste naar huis. Boven mijn hoofd barstte een hevig onweer los, de stortregen kletterde op me neer, dwars door alle kledij heen.

Het was toen al dat ik het voelde, toen elk putje in het wegdek eindeloos nazinderde. Het was de nacht daarop dat ik het nog zekerder wist, zoals ik het al zovele keren eerder zeker had geweten: Er is geen intensere eenzaamheid dan pijn. Wanneer alle andere gedachten gewist worden, wanneer de schade in je weefsels zich elke seconde van elke minuut laat voelen, weet je beter dan ooit dat je als mens alleen bent en dat ook altijd zal blijven. Hoe dicht anderen ook in de buurt blijven, hoe vaak je je leed ook met hen probeert te delen, alleen jij ervaart de machteloosheid wanneer je voor de eenvoudigste handeling om hulp moet vragen, alleen jij voelt de pijn, alleen jij ligt wakker terwijl de rest van het huis in een diepe slaap is. Omringd door anderen ben je finaal alleen.

Het is zaterdag. De collega’s die rond me stonden na de val en die me rechtop hebben geholpen, werken hun taken af. In dit huis doet ieder zijn ding. Hun leven gaat verder. Het mijne is weer maar eens tot stilstand gekomen. Ik had de laatste weken intens genoten van de natuur. Ik had gefietst terwijl ik de geuren opsnoof, de kleuren bekeek en de wolken, de vogels beluisterde en de wind voelde. Ik had hard beseft hoe zoet vrijheid smaakt wanneer handen, voeten en andere kostbaarheden gezond zijn. Ik had nog maar pas wekenlang zonder rechterhand moeten leven. Vorig jaar even lang zonder linker. 

Ik kijk door het raam naar de wereld die opnieuw begrensd is. Ik weet dat genezing tijd nodig heeft. Dat alleen tijd me terug op de been zal helpen. En ik denk aan dat ene moment. Hoe snel de dingen kunnen keren.

Geluk zit niet in dure ervaringen, in pronkspullen en kicks. Geluk zit in alles dat vanzelfsprekend lijkt, in een lijf dat jou draagt waar je maar wilt, in de vrijheid die gezondheid ons schenkt. 

Nog geen reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.