Blog

Fluisterende zonen

Ik was vijftien. Een ander dan de persoon die ik nu ben, en ook helemaal dezelfde, want heel diep binnenin, in de diepste kern van wat een mens tot zijn unieke zelf maakt, kan zelfs een orkaan niet toeslaan. Ik oogde braaf en volgzaam en zo gedroeg ik me meestal ook. Maar ergens in die kern zat ook de drang naar anarchie en ongehoorzaamheid. Ik keek op naar leeftijdsgenoten die het aandurfden uit de band te springen en die zich afzetten tegen al wat conventioneel was, want wat zij durfden, durfde ik niet. 
Het was het tijdperk van de punkers. Ze pronkten met roze en fluogele hanenkammen en staken sluitspelden in hun shirts, in hun broeken of door hun oor. Ze leken tot een andere wereld te behoren, waar geen regels golden en waar de vrijheid grenzeloos was.
Enkele meisjes op school wreven zeep in hun haar zodra hun moeder uit werken was, en zetten daarmee hun froufrou recht. Na schooltijd spoelden ze het er weer uit. Toen ik het ook probeerde, kreeg ik slechts schuimende krullen en droop de zeep in mijn ogen. 
Ik dweepte met Simple Minds, met The Cure, met Depeche Mode, met al wat naar new wave neigde of rook, en geraakte in het vijfde jaar bevriend met een meisje uit mijn klas dat zich van top tot teen in het zwart hulde. Ze droeg schoenen met lange puntige toppen en schoor de ene kant van haar hoofd bijna kaal. We hadden het over het leven, over vriendschap, over onze grootouders, en ik ontdekte dat ze niet anders was dan de anderen, dat ook zij, ondanks al het zwart, gewoon gelukkig wilde zijn. Haar looks waren niets anders dan de expressie van de verlangens die we allemaal koesterden. 
En ineens wist ik dat ik mocht zijn wie ik was. We oogden totaal anders, maar hoorden bij elkaar.
We zijn 2019. En ineens is daar Whispering Sons, new wave van de puurste soort, en blijkt alweer dat alles ooit terug komt. Hetzelfde, maar ook anders. 
‘Is this the way the world ends?’ vraagt Fenne Kuppens zich af, doorgaans gehuld in een spierwitte outfit op het podium. Als een volle maan schittert ze licht door het duister. Ik laat haar zingen terwijl ik kook, terwijl ik strijk, terwijl ik alle conventionele dingen doe die een mens nu eenmaal moet doen. Ik sluit de ogen en laat me overspoelen door haar unieke grafstem, door de drums en de gitaren, elke dag opnieuw. En ik weet dat vrijheid niet komt door hanenkammen en sluitspelden, maar gewoon door te zijn wie je bent. Conventioneel wanneer je dat zelf wilt, onconventioneel wanneer het zo voelt.

Nog geen reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.