Blog

Eeuwig geluk

Wie last heeft van het leven met al zijn grillen en zoekt naar eeuwig en stabiel geluk, kan tegenwoordig kiezen uit 7 miljard boeken. Elk van hen vertelt ons exact hoe het moet. Hoe je een stoïcijn wordt en daarna in alle rust aanvaardt waar je niets kunt aan doen, hoe de wiskundige formules van Mo Gawdat kunnen voorkomen dat je ooit nog kopje onder gaat, hoe de Zweden talent voor geluk ontwikkelden met Lagom, de Japanners met Ikigai en de Denen met Hygge, of hoe je na de frustratie om het niet kunnen uitspreken van deze drie termen gewoon ‘geen fuck’ meer geeft om wat het leven jou serveert. Want uiteindelijk komt alles wel goed. 

Ooit.

Ik heb alle boeken gelezen. Of toch bijna. Zeven miljard is wat veel. Bij elke theorie knikte ik, beaamde ik, vond ik dat alles klopte en dat de wijsheid die me voorgeschoteld werd op een toverformule leek. Maar na het omslaan van de laatste pagina was alles precies zoals daarvoor. Verdriet, schaamte en kwaadheid namen me nog steeds in een houdgreep wanneer er ellende opdook. De stoïcijn in mij crashte bij het eerste zware obstakel, geen enkele dalai lama kon me de eeuwige glimlach ontlokken. En dus haalde ik een nieuw boek, verdiepte me in een andere filosofie en wist na een tijd dat ik zocht naar iets wat onhaalbaar was, dat ik nooit zomaar mijn schouders zou ophalen bij tegenspoed, maar ook dat ik altijd intens geluk zou ervaren bij mooie momenten, dat ik diep zou blijven zuchten bij het zien van een wonderlijke vlinder of een baobab in de woestijn. En dat gevoelens, hoog en laag, nu eenmaal horen bij het zijn.

Misschien mogen we nu en dan simpelweg ongelukkig zijn, moeten we het niet zien als een falen. Misschien is het leven gewoon een aaneenschakeling van vreugde en pijn, laten we ons de vreugde te snel ontglippen en houden we de pijn te krampachtig vast. 

Misschien zijn we gewoon zo ontworpen. Zijn we gewoon mens. Wezens die moeten roeien met de riemen die ze hebben. Die hun best doen om de wolken te verjagen en de zon te omarmen. Soms lukt het, soms lukt het niet.

Misschien zijn er gewoon zeven miljard verschillende verhalen van vreugde en pijn en moeten we gewoon aanvaarden dat ze er allebei zijn: de wolken en de zon. Soms zien we alleen het duister, soms baden we in het licht. 

Misschien is dat hoe het moet.

Nog geen reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.