Blog

Een tafeltje voor twee

Ze had een tijd in Amerika gewoond. We hadden elkaar weinig gezien, maar elkaars leven vanop een afstand gevolgd, elkaar gebeld, gemaild, gechat. Heimwee had haar terug gedreven naar haar plek van herkomst en eindelijk hadden we een afspraak geregeld.
We ontmoetten elkaar in een koffiehuis. Rinkelende kopjes, zoemende stemmen en een tafeltje daar tussenin voor ons twee.
Alles aan haar voelde meteen vertrouwd. Haar gelaat, haar stem, haar blik. Ze was exact dezelfde, de vrouw die ik kende sinds mijn zestiende. En toch was ze helemaal niet dezelfde. De jaren hadden haar gebeeldhouwd en daarna gepolijst. Enkele stukjes van de persoon die ik gekend had waren afgebroken. Maar de verworven wijsheid had alle leemtes met schoonheid opgevuld.
We vertelden en lachten en mijmerden en voelden bij elk woord dat ons verder dreef in de richting van het heden hoezeer het leven ons dooreen had geschud, hoeveel stormen huis hadden gehouden in ons hart.
Nooit meer zouden we dezelfde zijn. Vele illusies waren vervlogen, grootse dromen waren bijgesteld of vervangen door meer haalbare doelen.
Ik vertelde haar over het voornemen dat ik twee maanden geleden gemaakt had, toen ik besliste om verwaterde vriendschappen nieuw leven in te blazen, om eindelijk weer meer tijd te maken voor het waardevolle dat vriendschap is. Ik had de draad opgepikt met vele mooie mensen. Elke week had ik een plek in mijn agenda vrijgemaakt om iemand te ontmoeten. En elke keer was de vertrouwdheid er meteen. Ik had verhalen gehoord van levens die tot stilstand waren gekomen door ziekte, door scheiding en door faillissement. Sommigen waren terug op de rails geraakt, anderen trappelden nog even ter plaatse, verlamd door het harde lot. Ik luisterde naar de vriendin die helemaal opnieuw moest beginnen en er geen richting aan kon geven, een zware rugzak vol verdriet op de schouders, broos en breekbaar en tegelijk zo sterk. Ik aanhoorde die ene vriendin die zweerde nooit nog een man toe te laten in haar hart en die andere vriendin die zich verloren had in een nieuwe liefde. Geen van de mensen die ik ontmoette had de jaren ongehavend doorstaan. Maar ze waren zonder uitzondering wijzer geworden. En daardoor zoveel mooier.
We verlieten het koffiehuis en liepen in de richting van onze auto. En toen pakte ze me heel stevig vast. Net zoals een andere vriendin dat gedaan had de week daarvoor. En een andere twee weken geleden. Elke knuffel had zich in mijn cellen genesteld. Ook deze deed dat meteen.
‘Het komt er altijd op aan keuzes te maken’, zei ze. ‘Daar gaat het leven om.’
We pakten elkaar voor de tweede keer vast, voelden de verbondenheid in ons streven naar schoonheid in dit leven.
‘Tot gauw’, zei ik.
‘Tot gauw’, zei ze.
We liepen elk een andere richting uit, keken nog even om.
Ja, ze was dezelfde. En tegelijk helemaal niet.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on Pinterest
Nog geen reacties

Geef een reactie