Blog

Een levensreddend medicijn

Het leven. Bij momenten is het warm en zacht en liefdevol en schitterend en groots en grandioos, maar nu en dan deelt het ook ferme klappen uit. Sommige daarvan vallen te incasseren. Ze botsen onzacht tegen ons lijf aan, het duizelt ons even, daarna gaan we verder. 

Maar er zijn ook de onvervalste mokerslagen. Dreunen die ons knock-out slaan en ons achterlaten met de vraag hoe we ooit weer rechtop zullen krabbelen. 

Daar had ik het een tijd geleden over met een vriend. Hij ging door zware tijden, ik deed dat ook, en deze verbondenheid leidde het gesprek naar meer diepgang. 

We legden onze kwetsbaarheid op tafel, deden elk ons verhaal en vroegen ons af hoe een mens het best kan overleven als het monster van de wanhoop toeslaat.

“Muziek heeft mijn leven gered”, zei de man me. “Telkens het verdriet me dreigt te overspoelen, grijp ik naar mijn platen.”

Ik knikte en dacht aan alle pogingen die ik zelf achter de rug had om met het duister om te gaan. Meditatie, mindfulness, psychotherapie, lichaamswerk, yoga, tai chi, wonderpillen die niet zo wonderlijk bleken te zijn, … Ik had het allemaal geprobeerd.

“Muziek dus”, zei ik. Kunst als medicijn. 

Ooit had muziek ook in mijn leven een grote rol gespeeld, maar ze was weggedeemsterd in de plooien van de rat race en had plaats moeten maken voor boeken, boeken, boeken.

‘Wat vreemd en triest is,’ zei ik, ‘is dat ik nu ook geen troost meer kan halen uit het lezen. Zelfs dat lukt me al een tijd niet meer. Ik krijg geen enkel boek uit.”

Hij knikte. Begreep het. Was er ook door gegaan. 

‘Als lezen niet lukt, dan is er dus muziek.’

Het was weken later pas, toen het voelde alsof het zwarte monster me wurgde, dat de draagwijdte van het gesprek echt tot me doordrong. De kansen die het me bood. Ik stuurde mijn vriend een bericht, vroeg hem enkele links door te sturen van muziek die hem er op lastige momenten bovenop hielp en wachtte op een antwoord. Dat kwam er snel. Ik beluisterde liedjes van groepen waar ik voordien nooit van gehoord had en verloor mezelf in de klanken van de allermooiste indierock en indiefolk, zocht in mijn eentje verder, ontdekte bakkenvol schoonheid en vond troost in de zweverige melodieën van Midlake, in de engelenstem van Asgeiren in de melancholische gitaren van The war on drugs. Last minute boekte ik een ticket voor een concert van deze laatste groep, liet me op die bewuste avond samen met duizenden anderen meeslepen op de golven van de euforie, genoot nog dagenlang na en wist het toen wel zeker: muziek is een medicijn. Na menselijke betrokkenheid is het een van de allerbeste. Wanneer het verdriet zich als een dodelijk gif een weg baant door je lijf en alle luisterende oren druk bezet zijn, is dit antidotum altijd bij de hand.

Het monster blijft ook vandaag nog naar me grijpen, plooit zijn klauwen rond mijn nek. Maar nu weet ik hoe ik me voor even los kan rukken. Met gitaren en violen en drumslagen en engelen jaag ik het op de vlucht. Ik zet het volume hoog, sluit mijn ogen, geef me over en geniet. 

Nog geen reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.