Blog

De vier-keer-per-dag-norm

Nog één nachtje slapen. Dan kunnen we eindelijk het tv-programma Sex Tape bekijken en steken we zoveel op over de bedgeheimen van anderen dat ons eigen leven een boost krijgt als nooit tevoren. Drie koppels zullen elke week hun hart, ziel en lijf bloot leggen voor de kijkers. Nu ja, vooral hun lijf eigenlijk. Want laat ons vooral niet hypocriet doen: het visuele en de gore details zullen primeren.
Dat heeft het voorbeeldkoppel bij uitstek, Pommeline en Fabrizio, bekend van – laat eens denken – hun lijf zelf en de uitspraken die daar vaak per ongeluk uit lijken te ontsnappen, al in een teaser gedemonstreerd. We zien er een scène uit het dagelijkse leven geplukt waarin het koppel iets vroeger thuis komt dan voorzien. Ruim tijd voor hun favoriete bezigheid dus. En daarom oppert Fabrizio in alle tederheid het idee zijn vriendin “kapot te boren”. Hoe dat er precies aan toegaat, krijgen we misschien morgen te zien, maar wat me in elk geval opviel was hoe fris Pommeline na afloop oogde voor een verminkte vrouw en dat het Fabrizio is die zielig in de camera kijkt. ‘Wat ben ik moe”, zucht hij. “Ik ben leeggespoten. Ik mis vloeistof in mijn lijf. Zie eens hoe bleek ik ben.” Dan lijkt hij te twijfelen aan zijn eigen woorden, draait zich naar de kapotgeboorde Pommeline toe, en vraagt haar: “Is dat wel een vloeistof, die ervoor zorgt dat je moe wordt in je hoofd?”
Toen ik het filmpje de eerste keer bekeek, verwachtte ik dat de deur van de slaapkamer open zou gaan, waarna een neurobioloog voor de kijkers enige duiding zou geven bij de werking van het brein, bij de moleculaire samenstelling van stress- en geslachtshormonen en bij de manier waarop vermoeidheid zich manifesteert in de hersenen na zware inspanningen zoals boorwerken met het blote lijf.
Maar er gebeurde helemaal niets. Nu ja, Vijf is ook geen Canvas natuurlijk. En seks is geen neurobiologie. Of daar willen we toch niet aan denken.
Nog één keer slapen dus. Ondertussen maakt Pommeline zich moe met het geven van interviews waarin ze de moederlijke raad gul om zich heen strooit in het volledige bewustzijn van haar verantwoordelijkheid tegenover kijkend Vlaanderen. ‘Ik heb een voorbeeldfunctie’, verklaart ze. ‘Zovele mensen volgen me op de sociale media. En daarom wil ik in het programma toch ook wel aantonen dat vier keer per dag niet de norm is. Vroeger deden we het zelfs tot zes keer. Maar nu ik het zo druk heb met actes de présence te geven en nu Fabrizio en ik zijn gaan samenwonen en urenlang Ikeakasten in elkaar moeten zetten, zijn we te moe en halen we dat aantal niet meer.’
Ik stel me voor hoe half Youtubend Vlaanderen bij deze woorden een zucht van verlichting heeft geslaakt. Vier keer is niet de norm. Oef. Misschien zijn die één keer ’s morgens en die halve keer ’s avonds dan toch voldoende om onszelf niet als een frigide seut of als een aseksuele loser te moeten beschouwen. Van een geruststelling gesproken. De therapeutische waarde van het programma kent daarmee al een begin. Morgen volgen de acrobatieën, de nuttige tips en … het hart en de ziel. Want die komen ook aan bod. Vijf heeft het zelf gezegd. Maar laat ons daar vooral niet op focussen.
Trouwens, hoeveel Ikeakasten steken die Pommeline en Fabrizio wel in elkaar, dat ze daar maandenlang moe van blijven? Zouden ze die elke dag Dweer afbreken en terug opbouwen? Of zou de arme jongen die planken ook met eigen middelen doorboren?
Vandaag, 3 september, begint het nieuwe schooljaar. Een gebeuren van mineur belang. 4 september is wat telt. Het begin van een spannend leven. Wie kijkt daar niet naar uit?

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on Pinterest
Nog geen reacties

Geef een reactie