Blog

De ultieme keuze

Hij hield van gewichtig doen. Niet meteen door in dure maatpakken te verschijnen met een Rolex om de pols, al hoorde dat ook wel bij het imago, maar vooral door middel van zijn taal. Ik had hem een hele tijd niet meer gezien, maar we waren geconnecteerd op Facebook en soms stuurde hij me een bericht. Dan gooide hij termen als hegeliaanse dialectiek of mimesis naar mijn hoofd en verpakte hij zijn boodschap in hoofdzinnen met zoveel bijzinnen dat hij er zelf verstrikt in geraakte. Vaak stonden de geleerde termen niet op de juiste plaats of verwarde hij ze met een woord dat er op leek. Ik antwoordde uit beleefdheid, kort en bondig. Ik was slechts een klankbord voor zijn zelfverheerlijking. Hij had verder geen enkele interesse in mij.

Nu en dan uitte hij zijn mening op sociale media. Dan ontleedde hij de politieke situatie en de toestand van onze economie als een specialist ter zake, en formuleerde hij voorstellen om bepaalde bedrijfssectoren uit het slop te halen. Soms las ik een deeltje van zijn uiteenzettingen. Dan glimlachte ik even. 

Op een avond stuurde hij me een bericht waarin hij zijn nieuwste project uit de doeken deed. Ik wenste hem succes en wilde snel afsluiten toen hij ineens vertelde dat hij zo geraakt was door de laatste tekst die ik had gepost. Hij zei hoe graag hij mijn teksten las en hoe ontroerd hij was door mijn eerlijkheid. Alle geleerde woorden vielen ineens weg toen hij verder ging. ‘Jij bent echt’, zei hij. ‘Jij zegt de dingen zoals ze zijn. Die moed heb ik niet. Ik heb een bloedhekel aan het rolletje dat ik speel, maar iedereen kent me nu op deze manier en ik kan niet meer terug.’

Hij zei dat de job die hem zoveel status verleende, hem geen voldoening kon geven, dat alles draaide rond cijfers en geld en dat hij liever iets gedaan had als ik, een job die met menselijkheid had te maken. Hij had het gevoel dat ik gewaardeerd werd, zei dat hij graag ook eens had kunnen toegeven dat het leven soms lastig kon zijn en grillig, want dat was hoe het voelde, ook voor hem. 

De plotse vertrouwelijkheid voelde wat ongemakkelijk, omdat ze totaal botste met het beeld dat ik van hem had, maar ik kreeg wel vaker privéberichten met ontboezemingen als reactie op mijn teksten, en ik vertelde hem dat zichzelf zijn een optie bleef, dat ik voor mezelf niets anders zou willen.

Een week later vroeg ik hem hoe het ging. Hij antwoordde niet, maar ik zag op Facebook een analyse die hij had gemaakt van de verkiezingsuitslagen, met woorden die ik niet eens probeerde te begrijpen. Hij was terug zichzelf, wat betekende dat hij nog altijd zichzelf niet was. Een keuze die elke dag opnieuw open lag, maar die hij waarschijnlijk nooit zou maken. En voor het eerst vond ik zijn hang naar intellectueel doen niet meer grappig. Ik had met hem te doen.

Nog geen reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.