Blog

De teddybeer

Nog een week. Dan begonnen de examens. Ik stond voor mijn grootste klas en er hing een sfeer van paniek. Velen voelden de bui ineens hangen. Ze leefden in het besef dat het besef net te laat kwam, dat punten niet op magische wijze vermenigvuldigd werden en dat een groot deel van deze punten al uitgedeeld was in de afgelopen maanden. Of net niet was uitgedeeld. 

Ik voelde hoe ik niet meer tot hen doordrong, hoe mijn woorden botsten op de muur die deze 28 individuen elk apart en in groep rond zich hadden opgetrokken. 

Er klonk gelach en gepraat, een jongen legde zijn hoofd neer op de bank om te slapen.

Ik staakte mijn uitleg. De stilte viel als een bom. In de ogen die me aankeken zag ik de emoties die hun gedrag stuurden.

Heel wat van deze zeventien-achttienjarigen hadden het lastig met het leven zoals dat was. Er was het meisje dat om de haverklap paniekaanvallen kreeg, er was de leerlinge die moeizaam herstelde van een burn-out, er was het groepje macho’s dat zich achter hun stoere gedrag verschool.

Ik vroeg wie van hen interesse had om samen een meditatieoefening te doen. De hele klas stak zijn hand op. Even nog legde ik uit wat meditatie was, waarom het rust kon creëren in hun hoofd en hen uit de spiraal kon halen waar hun gedachten hen in hadden gedreven. De macho’s lachten luidop. Ik zei dat ze niet verplicht waren om mee te doen,. Dat ze de toestemming kregen om op te staan en even in de gang te wachten. 

Ze bleven allemaal zitten. 

En toen startte ik de opname. Een vriendelijke vrouwenstem vroeg om rechtop te zitten, diep adem te halen en de ogen te sluiten. Op de achtergrond klonk rustgevende muziek. Het groepje macho’s keek elkaar nog even aan, dan sloten ze als laatsten de ogen.

Er viel een rust in de ruimte die ik net daarvoor niet eens voor mogelijk had gehouden. De hele groep was weggezonken in een vredige rust. Ik overschouwde het tafereel, de gesloten ogen, de ontspannen gelaatsuitdrukking, en ik voelde trots, voldoening, warmte. 

Na tien minuten was de oefening gedaan. Licht verdwaasde ogen keken in het rond. In de verte klonk de bel. Ik verzamelde mijn materiaal, keek op en zag een tiental leerlingen voor me staan. Zodra ik hen aankeek, vertelden ze over hun slapeloosheid, hun emoties, hun onrust. Ze vroegen me om meer oefeningen, meer informatie. 

De grootste macho stond in het midden. Een teddybeer.

Ik kwam thuis, opende Smartschool en zag enkele berichten.

‘Dank je, mevrouw, ‘ las ik. 

De hele avond liep ik op wolkjes.

Nog geen reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.