Blog

De Schotse bui

Nee, we zouden niet naar Zuid-Frankrijk of Italië op reis gaan. Dat hadden we ooit jaar na jaar gedaan. In een brandende hitte aan het zwembad liggen met zicht op blubberbillen, te strakke zwembroekjes en glimmende torso’s om daarna ’s avonds te flaneren door steegjes waar al te veel toeristen zich voor de duur van hun reis een filmster wanen. Nee, dank u. Sinds enkele jaren trokken we steevast op rondreis. We doorkruisten Noorwegen, trokken een paar keer door het onovertroffen Zuid-Afrika, waar we ons hart collectief verloren, en zouden dit jaar dus ook Schotland verkennen. Iets van de wereld zien, je weet wel.

De ferry bracht ons eind juli naar Newcastle. We hadden er zin in, zeulden in al ons optimisme een voorraad zonnecrème mee, topjes en bikini’s en hadden helemaal onderin de koffer ook ergens een regenjas verstopt.

De eerste regen kletterde echter al op de voorruit van onze wagen bij het verlaten van het schip.

‘Och, even een buitje’, probeerde ik de rest van het gezin op te peppen, terwijl het zicht op de grijze hemel meteen aan me knaagde. Eerste indrukken blijven belangrijk. ‘Straks is de zon weer terug.’

Maar het buitje groeide uit tot een regendag zonder weerga, de zon kwam ook de dagen daarna niet meer tevoorschijn, zodat mijn herhaalde opbeurend bedoelde woorden, bij het voortschrijden van de tijd, na tientallen uitgeregende wandelingen, kletsnatte haren en modderige schoenen, steeds minder betekenis kregen.  Na een tijd klonken ze zelfs ronduit belachelijk.

Tegen beter weten in hield ik vol. Hoe zwaarder de wolken hun lading loosden, hoe sneller de stemming van mijn dierbaren echter daalde. Schotland was mijn idee geweest. Alle verantwoordelijkheid voor de meteorologische omstandigheden kwam mij dus volgens een of andere mij onbekende logica toe. En dat had ik geweten. Terwijl onze kledij op de verwarming te drogen lag, kwam het verwijt dat ik mijn gezin de hel ingesleurd had, dat ik hen hun jaarlijkse portie zon had ontnomen, hun leven tot een tranendal had doen verworden, hun karma met regenwater besmeurd had tot het eind van hun dagen.

Enkele keren nog slaagde ik erin echtgenoot en kinderen te overtuigen hun regenjas aan te trekken en samen met mij als onverschrokken Highlanders de Schotse regen te trotseren. Maar ploeteren door een grijs landschap bleek van een eindeloze tristesse te zijn, de stemming daalde nog een pak sneller, niemand had nog zin in iets. Uiterlijk kon het weer me als meteorologisch eindverantwoordelijke niet deren, stapte ik dapper met mijn witte sportgympen door modderplassen en wrong ik het water uit mijn haar. Maar vanbinnen vervloekte ik mijn keuze voor de bestemming, wilde ik meteen naar huis terug, telde ik de dagen af, dacht ik met stijgende woede aan de ex-Schotlandtoeristen die me maanden op voorhand verteld hadden dat Schotland op zijn mooist was in de regen, dat alleen een wolkenrijke hemel zicht kon bieden op de echte Highlands en verwenste ik die zielen. Ik verdacht hen van met sadisme doorspekte voorspellingen en wilde hen één voor één vastbinden aan de toegangspoort van een of ander middeleeuws kasteel in de gietende regen, om hen twee weken later, na hun transformatie in zoutpilaar, te vragen hoe mooi het uitgeregende Schotland dan wel geweest was.

Het allerergst was echter de vluchtige blik die ik ’s avonds op Facebook wierp. Terwijl ik overspoeld werd door foto’s van virtuele of echte vrienden, zag ik mensen die in een brandende hitte aan het zwembad lagen, met zicht op blubberbillen, te strakke zwembroekjes en glimmende torso’s. Ik  wilde dat ik er bij was, vervloekte de natte bergen om me heen en zwoer mezelf dat ik volgend jaar op reis zou gaan naar een plek waar de zon alleen ’s nachts nog verdwijnt. Ik zal ze vinden die plek. In de volgende weken speur ik alle klimaatstatistieken af en zoek ik doelgericht naar die ene bestemming. Gaan jullie volgend jaar maar naar Schotland. Prachtig land, hoor. Echt waar. Vooral dan in de regen.

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on Pinterest

2 reacties aan “De Schotse bui”

  1. georges boury 15 augustus 2014 at 15:00 #

    uw schots verhaal ..hoe prachtig , en realistisch ook ,….zal ons niet weer houden om .indien mogelijk, toekomend jaar een cruise rond de Britse eilanden te plannen .Geniet intussen van ….onze Belgische half augustus
    veel groetjes en nog een actieve schrijfvakantie Georges ,Cecile

  2. Literasa 17 augustus 2014 at 15:36 #

    Hm, hier kan ik me wel iets bij voorstellen, regen en vakantie gaan nu eenmaal niet samen. Jammer! Minder regen, ook Schots maar wel wondermooi: Edinburgh. Met tal van gezellige (literaire) caféetjes om te schuilen tegen de regen ;-) Meer info hier: http://literasa.blogspot.be/2014/03/edinburgh-jk-rowling-walter-scott-en.html

Geef een reactie