Blog

De pauze in de ratrace

Soms is vertrouwen de beste keuze. En dus reik ik de chirurg morgen hoopvol mijn rechterhand aan. Ik zal hem vragen er iets goeds van te maken, het wisselstuk op de juiste plaats te stoppen en het stevig vast te sjorren terwijl de gitaren en de betoverende stem van The War on Drugs door mijn koptelefoon galmen. 

Ik hou me voor dat het nu eens goed gaat, dat dit de eerste ingreep wordt in jaren die niet opnieuw gedaan moet worden wegens verkeerd ingeschat of gereconstrueerd wegens slecht uitgevoerd.

Met een gewricht minder ga ik naar huis. En begin ik het rijtje verzoeken af te lopen dat mijn huisgenoten al kennen. Hetzelfde rijtje als vorig jaar, alleen nog iets langer nu het mijn rechterhand betreft en het met de linker nooit goed is gekomen, waardoor me nog een halve hand rest. Van de wil-je-mijn-beha-vasthaken-vraag over de misschien-ook-mijn-ontbijt-klaarmaken- mijn-veters-dichtknopen-mijn-broek-toedoen-deze-fles-opendraaien-mijn-haar-wassen-, tot de wil-je-gewoon-alles-doen-wat-ik-anders-zelf-kan- en-het-hele-huishouden-erbovenop-vraag.

Terwijl de enige echte vraag blijft hoe je als mens omgaat met de machteloosheid, hulpeloosheid, afhankelijkheid van het niet-zelf-kunnen. En hoe je je ik blijft vertellen dat het maar voor even is, dat sommige mensen hun zelfstandigheid nooit meer terug zullen winnen en dat het dus zo erg nog niet is.

Ik ben er klaar voor. Alle vuile kledij is minstens tot morgenochtend gewassen, het huis is minstens voor twee dagen gepoetst, er is eten tot morgenavond. 

Daarna kijk ik toe, als de koningin die er in al haar leegheid van droomt dienstmeid te mogen zijn.

Nog even is er vrijheid. Kan ik fietsen waarheen ik maar wil. Als een gek heb ik op de pedalen getrapt terwijl de natuur in al haar schoonheid aan me voorbijtrok. Ik genoot intens, snoof de lucht op alsof de geur van lentebloesems ze nu al parfumeerde.

Morgen draait de wereld ongestoord verder, holt iedereen rondom me gewoon door, breit hij een nieuw stukje aan zijn persoonlijke ratrace. Ik stap er even uit. Stapels boeken wachten me op. Er is ook een mooie kant aan. Perceptie is alles.

Nog geen reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.