Blog

De laatste afslag

Dat hij niet meer verder kon en rust nodig had. De familie van Avicii verwoordde het zo in een brief. Wat ze niet zegden, werd op die manier gezegd: Op de snelweg waar zijn leven overheen had geraasd, had de dj de laatste afslag genomen.
Niet iedereen kan het begrijpen. Hoe een jongen die de wereld aan zijn voeten heeft liggen meer schrik voelt voor het leven dan voor de dood, hoe een succesvol man alleen het eeuwige niets nog in staat acht de pijn van het bestaan op te heffen.
Maar al wie ooit diep wegzonk in een depressie snapt hoe het zo ver kan komen. Want depressie is een monster met zeven armen die jou allemaal tegelijk in een wurggreep houden en ook het laatste restje hoop uit je persen als de greep te lang aanhoudt.
Depressie is namelijk een gif dat door je lichaam stroomt, een steen die op je borst drukt. Het is een touw dat om je hart geklemd lijkt, een maag die zich dichtsnoert. Depressie is wakker worden om drie uur ‘s ochtends, je omgeven weten door het zwartste donker. Het is opstaan met de vraag hoe je de avond zult halen. Depressie is zien hoe de zon schijnt en weten dat haar stralen toch maar afketsen op je schild. Het is doorgaan met een masker op, niet willen capituleren en je afvragen hoe lang je dit theater nog volhoudt. Depressie is een glazen cel met bedampte ramen. Je kijkt erdoorheen naar een wereld waar je niet meer in past. Het is de connectie verliezen met je omgeving, met de mensen om je heen. Depressie is in wanhoop tasten naar de ander, voelen hoe die je hand grijpt, en wachten op een gevoel van troost dat niet komt omdat niets nog doordringt. Depressie is voelen wat je niet wilt voelen, elke minuut van de dag. Het is intense eenzaamheid, het is de vraag waar het leven nog toe dient. Het is willen vluchten uit het gevoel en erin vast blijven zitten.
Depressie is leven dat aanvoelt als dood. Het is wachten op de terugkeer van de vreugde. Voor weken, voor maanden, soms jaren.
Bij sommige mensen duurt het wachten te lang, is de pijn onhoudbaar geworden.
Ik denk aan de dj die in de diepste eenzaamheid voor de eeuwige rust koos.
Ik denk aan mijn prachtige leerlinge die met rechte rug de aanstormende trein tegemoet stapte.
En ik denk aan alle mooie mensen die uitzichtloosheid een bestemming hebben gegeven, die geen andere weg meer zagen nadat de hoop was vervlogen.
Het was het einde van hun eigen pijn, het begin van de pijn bij wie hen liefhad.
Tragedies behelzen niet alleen wereldoorlogen, aanslagen en orkanen. Ze zijn overal rondom ons, elke dag, in het hart van de mens net naast je of een eindje verderop. Soms zijn ze onzichtbaar, soms zijn ze slechts zichtbaar voor wie goed kijkt en luistert naar wat woorden echt zeggen.
Onze voelsprieten uitsteken, vragen stellen bij twijfel. We zouden het bewust moeten doen. Elke dag.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on Pinterest
Nog geen reacties

Geef een reactie