Blog

De grootsheid van het nietige

We zaten voor het raam van de koffiebar. De regen sloeg tegen het glas, er stond een stevige wind en het was koud zoals winter koud kan zijn, maar dat maakte de gezelligheid binnen alleen maar intenser, de warmte wat warmer. Het geluid van lepeltjes tegen porselein begeleidde de muziek, de espressomachine brulde er vrolijk tussendoor en om ons heen klonken druk vertellende stemmen. We hadden het over vriendschap gehad, over onze job en over de verschillen tussen zijn cultuur en die van mij, om te besluiten dat die in de kern niet veel verschilden omdat mensen overal mensen zijn. Maar toen hadden we het over reizen. Hij was nog geen dertig en ongebonden, maakte deel uit van een generatie die zich in opwarmende tijden bewust was van de eindigheid van de dingen en die vooral leefde in het nu, en hij reisde dan ook zoveel hij kon. Even daarvoor had hij me verteld dat hij zijn diepste gedachten en emoties niet snel vrijgaf, maar toen we het hadden over plekken waar de natuur nog uitblonk in overweldigende grootsheid en schoonheid, en het effect dat die plekken hadden op een mens, kreeg het gesprek vanzelf meer diepgang. We kenden allebei dezelfde ervaring, de nietigheid die een mens gewaarwordt bij het besef niets meer te zijn dan een hoopje samengeperst sterrenstof in een oneindig heelal. Staand op het mos van de Noorse toendra, glurend in de peilloze diepte van de Blyde River Canyon of knielend op de zoutvlakte van Death Valley had ik me niet groter gewaand dan een mier. Iets gelijkaardigs was hem overkomen toen hij zich een weg baande door de natuur van Libanon, van Vietnam en Maleisiƫ. We hadden de eenheid met wat ons omgaf ervaren als iets groots, maar tegelijk hadden we de nederigheid ondergaan die dat met zich meebracht. En dat was minstens van even groot belang.

Mensen liepen voorbij het raam, gehaast, de ogen half gesloten tegen de regen en de wind, in zichzelf gekeerd, zoals ook wij net daarvoor door de stad hadden gelopen. Het was tijd om te vertrekken, terug te keren naar onze dagelijkse activiteiten, om te gaan doen wat het leven van ons vroeg. We zouden zo meteen met half gesloten ogen de regen en de wind trotseren. Maar in onze gedachten waren we nog even ver weg, daar waar de natuur zich van haar sterkste kant laat zien en waar elk ego oplost in de schoonheid van onze planeet.

Nog geen reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.