Blog

De eeuwige vader

Daar was er weer één. Een gelegenheid om cadeautjes te kopen. Alleen een kluizenaar zou het kunnen ontgaan zijn: Vaderdag was op komst.

In elke winkel schreeuwden banners het uit: ‘Vier vader!’ Een imperatief met erg dwingende waarde.

Toch liet ik een ruime week lang de slogans aan me voorbij gaan. ‘Voor de liefste papa van de wereld.’ Ik liep ze in hardnekkige ontkenning voorbij. Later zou ik wel nadenken over de kwestie, in een toekomst die na de dwingende boodschap even een gevoel van veiligheid opriep.

Maar de toekomst kwam sneller dan ik gedacht had, waardoor de paniek enkele dagen voor de bewuste dag alsnog toesloeg.

Want daar was de vraag weer. Wat zouden we onze vader deze keer geven? Een vraag die elke keer een stuk prangender wordt, na alle dassen, hemden, boormachines, GPS-toestellen en Vivaboxen die de revue gepasseerd zijn.

Ik belde met mijn zus. Ik belde met mijn broer.

‘Papa heeft alles’, kreeg ik twee keer te horen. ‘Ik heb er geen idee van.’

En als ouderdomsdeken van de familie, van vrouwelijke kunne bovendien, lag de bal terug in mijn kamp, zoals wel vaker het geval is.

Na even denken zocht ik mijn heil in een rondje surfen, op de golven van het net. Al is ‘zwalpen’ een woord dat de lading beter dekt. Hoe noem je anders de queeste naar iets dat ik niet eens in een zoekterm kon omschrijven?

Eerlijk gezegd: ik wist het steeds minder. Tijdens de zwalpende speurtocht besefte ik namelijk dat er maar één geschenk was dat ik mijn vader absoluut wilde geven, en dat ik het op het net niet zou vinden omdat het met geen geld te koop is.

Het eeuwige leven. Dat wilde ik voor mijn vader. Het stoppen van de tijd die hem en mij elk jaar een stuk dichter brengt bij het onvermijdelijke einde, bij een afscheid waarvan ik tegen beter weten in hoop dat het nooit komt.

Want alleen mijn vader is écht de liefste papa van de hele wereld, de man waar ik me als ranke veertiger in een emotionele bui eens stevig tegenaan gooi terwijl ik in zijn wangen knijp en hem ‘papaatje’ noem.

En dus schenk ik hem bij deze in al mijn koppigheid toch het eeuwige leven.

En eigenlijk ook wel een weekendje Parijs, geef ik toe, waar hij mag gaan genieten samen met mijn moeder, die ik bij deze met dezelfde hardnekkigheid ook het eeuwige leven schenk.

Maar dat weekendje is slechts part of the show die we opvoeren, elk jaar opnieuw, in het commerciële circus dat vaderdag heet.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on Pinterest

2 reacties aan “De eeuwige vader”

  1. Dick 15 juni 2013 at 20:05 #

    En toch, commercieel of niet…..het is zo’n sterk moment in een gewone dag…dat je ouders heel bijzonder zijn…

  2. Henk van Telgen 7 juni 2014 at 20:55 #

    Het mooiste cadeau is de intentie die vanuit het hart van de gever komt en ook op dezelfde locatie gevoeld wordt door de ontvanger. Je hebt er heel mooi over verhaald Eveline :)

Geef een reactie