Blog

De definitie van leeftijd

Ze vroeg of we elkaar eens konden zien. Ze was een jaar ouder dan mijn dochter, had pas drie jaar daarvoor les van me gehad, en meestal ging ik iets drinken met mensen die dertig jaar ouder waren dan zij, maar iets zei me dat het een leuk idee was. Het afgelopen jaar had ze me nu en dan een bericht gestuurd. In de zomer had daar een filmpje bij gezeten vanuit Frankrijk, waarop ze vrolijk meezong met Babacar, een lied van France Gall dat we samen beluisterd hadden in de les.

We zochten een datum, een tijdstip, een plek. Enkele mensen aan wie ik het vertelde fronsten de wenkbrauwen. Afspreken met een meisje van twintig? Was dat niet wat raar? Wat hadden wij elkaar te vertellen?

Ze wachtte op me in een koffiebar, en zodra we neerzaten stroomden de woorden naar buiten, helemaal vanzelf, zoals dat gaat wanneer twee zielen elkaar raken. Ze vertelde over haar leven, over haar verleden, haar studies psychologie, en over haar plannen voor de toekomst. We hadden het over de complexiteit van mensen, hoe onvoorspelbaar die kunnen zijn, ze had het over haar vriend en over hoe het ooit op school was geweest. Ik was verbaasd hoe verstandig en matuur een meisje van die leeftijd kon zijn.

Het werd laat, ik zei ‘ik moet nu echt gaan’, maar we voelden allebei dat het gesprek pas begonnen was, dat er nog zoveel gezegd moest worden dat niet was gezegd. 

‘Dit doen we opnieuw’, zeiden we bijna gelijktijdig, en de lach die we lachten blies een hele generatie levensjaren tussen ons weg. 

Naast onze fiets hadden we het nog even over dat ene meisje dat uit het leven gestapt was, toen, op school, en ik vertelde haar dat ik in de maanden daarvoor vaak de aandrang had gevoeld het bewuste meisje eens vast te pakken voor een knuffel, maar dat ik dat als lerares niet kon of mocht doen. 

Ze knikte en zei ‘maar ik ben jouw leerling niet meer, mag ik jou dan nu een dikke knuffel geven?’, en spontaan sloeg ze haar armen om me heen. Dokters zouden wat door mijn lijf stroomde oxytocine noemen, maar het voelde als pure zon. Het woord hartverwarmend kwam in me op. 

Uren later gloeide mijn hart nog na. Ik dacht aan vijftigers die ik kende en die vaak reageerden als een peuter, en aan dit meisje van twintig, bedachtzaam en wijs. ‘Ik val niet op jongens van mijn leeftijd,’ had ze gezegd. Ik geloofde het helemaal. Soms is leeftijd niet in jaren te vatten. Soms heeft leeftijd meer te maken met een vaardigheid. Die om ervaringen in wijsheid om te zetten.

Nog geen reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.