Blog

De bio-prinses

Deze week hadden de media het uitgebreid over de septemberblues. Rond deze tijd van het jaar zouden we het allemaal een beetje moeilijk hebben. De dagen worden korter, de zomer dooft langzaam uit, de routine houdt ons weer stevig in het gareel. Hierover werd ook vanmorgen gesproken op de radio toen ik naar de biosupermarkt […]

De voorbijgangers

Mensen observeren. Eindeloos boeiend vind ik dat. Op een terrasje zitten en je ogen laten dwalen over de mannen en vrouwen aan de tafeltjes rondom, daarna over de mensen die op straat voorbijstappen, gehaast of verveeld, met een ernstige frons of met twinkelende ogen, en daar van alles bij bedenken. Het is plezierig, maar het […]

De onafwendbare honger

Wie mij echt boos wil krijgen, moet me een halve dag lang voedsel ontzeggen. Er valt geen land meer met me te bezeilen. Op doordeweekse dagen kan ik de dip nog vermijden. Dan plan ik zelf wanneer ik eet en hou ik een portie noten achter de hand voor een hongeraanval tussendoor. Want, hoeveel ik […]

Het geweten op de vlucht

Vele jaren geleden is mijn grootvader in vrede gestorven. Ik herinner me hem als een minzaam man, eeuwig gehuld in de scherp geurende rook van zijn onmisbare pijp. De rust die hij uitstraalde kende geen rimpel, geen opstoot van onrust of venijn. Hij leefde in harmonie met de wereld en met de mensen om hem […]

Brief aan de bijna-president

Geachte meneer de bijna-president, Er moet me iets van het hart. Misschien hebt u het op dit moment wel druk, tussen het grijpen van twee poesjes door, tussen de ene haatdragende tweet en de andere, en tijdens het beantwoorden van al die telefoontjes van dictators die u feliciteren en die zo graag met u samen […]

In de naam van de stilte

‘Ik word gek als het stil is,’ zegt ze. ‘Wanneer iemand de radio in huis uit zet, loop ik gewoon tegen de muren.’ In de zomer gaat ze naar drukke vakantieoorden, naar hotels waar honderden gasten zich rond een zwembad verdringen en gillende kinderstemmen je trommelvlies haast doen scheuren, waar je ’s morgens om zes […]

Het paleis van de armoede

Dat het allemaal de schuld is van de vrouwen. Dat verklaarde Fernand Huts toen hij het gebrek aan jonge ondernemers in België aanklaagde in een interview. Vroeger was alles zoveel beter. Toen lieten de intrinsiek brave echtgenotes van entrepreneurs hun wederhelft alle ruimte om zijn ding te doen. Ze streken zijn overhemden, wachtten hem ’s […]

Ik zie hem zo voor me

Ik zie hem zo voor me, die wereld waarin mensen elkaar onbevangen in de ogen kunnen kijken, zonder oordeel, op zoek naar de ziel die achter het gezicht schuilt. Die wereld waarin we de ander echt willen kennen, waarin we hem begrijpen en van hem houden om wie hij is. Ik zie haar zo voor […]

De andere wereld

Meer dan twee weken is het geleden. Het lijkt zoveel verder weg, een gebeurtenis die zich afgespeeld heeft in een andere wereld, dat universum dat we vroeger hebben gekend en dat er nooit meer zal zijn. De meesten van ons werden wakker in onwetendheid. Even nog leefden we in de veilige waan van een vredig […]

Het verborgen geluk

Vroeg of laat worden we allemaal geconfronteerd met de waarheid die achter het cliché schuilt. Zo luidt een dooddoener van jewelste dat je het belang van een goede gezondheid maar kan inschatten wanneer je die ineens moet missen. Zoals quasi elk cliché is het de nagel op de kop, al komt het besef doorgaans pas […]