Blog

Alle gêne voorbij

Tijdens het bumperen aan de kassa, een grote week geleden, viel mijn oog op de cover van een populair tijdschrift.

Lieve mama
In deze Dag Allemaal staat een brief van mij.

las ik.
En op diezelfde voorpagina volgde een noodkreet van formaat, de smeekbede van een zoon aan zijn bekende mama, om de dialoog die jaren geleden abrupt was geëindigd weer te openen en hun verwaaide relatie terug een kans te geven.
Honderdduizenden mensen lazen mee.

Misschien zou het moeten wennen, maar dat doet het in mijn geval niet. Na al die jaren begrijp ik nog steeds niet welke de beweegredenen zijn die bekende of minder bekende mensen er toe aanzetten hun intiemste leven bloot te geven voor het hele land, soms voor de hele wereld. Ik blijf me schamen in hun plaats.
Hoe een zanger als kind mishandeld werd door zijn vader, wat de ware reden is voor de breuk tussen een acteur en zijn vriendin, elk met hun eigen versie, aan welke strapatsen de echtgenoot van een zelfverklaarde babe zich te buiten liet gaan in de armen van een prostituee, met welke frequentie tv-presentatoren zich overgeven aan hun meest primitieve instincten.
Het wordt ons allemaal door de strot geduwd, het liefst met illustratie van enkele foto’s waarop de BV in kwestie de juiste mimiek tentoonspreidt, intriest, verleidelijk lonkend of schuldbewust. We dichten ons een band toe met die man of vrouw die we eigenlijk alleen vanop het scherm kennen, en we smullen ervan.

Enkele jaren geleden kreeg ik een boekje in handen waarin een actrice van nauwelijks twintig, toen een nobele onbekende, vandaag beroemd in Vlaanderen wegens mooi en talentvol, haar seksleven gedetailleerd uit de doeken deed. Zonder enige terughoudendheid vertelde ze hoeveel minnaars de revue gepasseerd waren, wat ze precies met hen had gedaan tussen de lakens, hoe groot haar voorkeur was voor perverse nummertjes, en wat haar diepste fantasieën op dat vlak nog allemaal inhielden. Ik vroeg me af of het arme kind het echt niet besefte: dat ook tien jaar later mensen zich haar woorden zullen herinneren, dat haar toekomstige partner voor het leven deze onsmakelijke details op een dag ook onder ogen kan krijgen, en dat sommige lezers van het interview haar voor eeuwig zullen associëren met poepjesneuken.
In de veronderstelling dat het meisje, gestuwd door de euforie over het interview in een veelgelezen tijdschrift, een te grote spontaneïteit aan de dag gelegd had, had ik ook wel met haar te doen. Het is voor journalisten namelijk soms al te gemakkelijk om jonge mensen te verleiden tot grensverleggende ontboezemingen in het licht van een tikkeltje meer beroemdheid.
En zo is het toch ook wel een beetje de fout van ons allemaal. Want in de wetenschap dat het geluk ook beroemde mensen niet in de schoot geworpen wordt, doet het ons toch zo goed om die roddels te lezen. De wet van vraag en aanbod, weet je wel.

En zo zullen er altijd blijven bestaan. Jonge, naïeve of niet al te nadenkende mannen of vrouwen die zich openlijk voorstander verklaren van het poepjesneuken of die hun mama in een roddelblad verwijten dat ze meer tijd had voor spelletjes met de prins des vaderlands dan voor haar kind. We rollen ons in een bolletje uit plaatsvervangende schaamte en we lezen verder.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on Pinterest
Nog geen reacties

Geef een reactie